Een oom van me – Piet Boogaard – schildert en maakt mooie schilderijen! Hij stelt voor om samen met hem een doek te maken. Oeps. Daar moet ik over nadenken. Vroeger zou het geen probleem zijn. Tekenen, ontwerpen en andere crea dingen lukte toen. Maar nu? Schilderen? Kan ik dit nog wel? Ik rol al wel een poos rond met dit idee. Nu wordt het letterlijk door iemand voorgesteld. Durf ik de confrontatie aan? Als het niet lukt zal het weer eens zeer pijnlijk zijn. Als ik nu de tamponneren/stippel techniek toepas? Dat moet lukken. En zowaar. Samen maken we een mooi doek gemaakt al zeg ik het zelf. Het smaakt naar meer.

Strakke lijnen schilderen lukt me nog niet. Maar ronde vormen gaan me weer prima af! Ik ben heel verbaast. De meest eenvoudige dingen lukken me niet en dit wel! Alleen het aflakken, iets simpels, is een ramp. Of ik nu een kleine kwast of een grote kwast of een roller gebruik, het blijft nog moeilijk. Maar uitbesteden? Echt niet.

Mijn schilderijen zijn ‘gevoelsdoeken’.  Iedere week schrijf ik een artikel in mijn blog en deze onderwerpen probeer ik uit te beelden op doek. Ik maak ze niet perfect. Al zou ik dat wel willen, maar dwing mezelf dit niet te doen. Dit maakt mijn schilderijen spannender. Zo zijn er meer interpretaties mogelijk van mijn schilderijen. Hoe perfecter, hoe minder ruimte voor andere ideeën.